Laten we beginnen met één verhaal. Een storytelling. Een storylistening. Luisteren naar een verhaal als antwoord op deze narratieve prikkelvraag: 'Neem mij eens mee naar een moment waarvan je zegt: Wauw, op dat moment in mijn leven heb ik écht zingeving ervaren! Of omgekeerd, amai, dit was absoluut géén zingevend moment in mijn leven!'
Die ervaring zal ik nieuwsgierig, zorgzaam en stapsgewijs reconstrueren als was het een ambacht. Door mijn specifieke vraagstelling zal het verhaal van dit moment tot leven komen. Op die manier geef ik er samen met de verteller een ziel aan en maken we de ervaring persoonlijk en tastbaar.
En zo wil ik zingevingsverhalen 'ophalen'. Elk in hun uniciteit. Wellicht ontdek ik in die verzameling van verhalen en hun betekenis een gemeenschappelijke ondergrond. Wellicht mondt het weefwerk van die diverse verhalen als vanzelf uit tot nieuwe betekenis. In die weefbeweging zit de kern van storyweaving. En is het in die zin een uitgelezen methodiek om te gebruiken in een tijd waarin zoveel mensen op zoek zijn naar zingeving.
.jpg)
Mijn intentie met deze praktijk van storyweaving?
Dat jij als lezer iets (nieuws) ontdekt: iets van jezelf en/of anderen, een ander perspectief, een geraaktheid, een droom, een essentie, een inzicht, een bezieling, ... . Hoe mooi zou het niet zijn om deze zingevingsverhalen en hun daarin geweefde betekenis dan zoveel als mogelijk te verspreiden. Door ze verder te vertellen aan iemand, een groep van mensen, in organisaties, op scholen, ... . Opdat het een soort van collectieve sense making kan worden.
Of zoals de founders van Storyweaving het zelf beschrijven: "Omdat er in de samenleving een intens voelbare behoefte leeft in verhalen van echte mensen, die echte ervaringen opdoen, die dingen betreuren en dromen koesteren. Een behoefte aan taal die vertelt over waar het in het leven - het leven van mensen en van onze natuurlijke omgeving - écht om gaat. Over Leven. Met hoofdletter."