Langzaam maar zeker groeit een drang om alsnog een gesloten wereld verder te willen ontdekken. Net zoals ik achter de gesloten deuren van mijn praktijkruimte veel bewustwordingsprocessen exploreerde.

Alleen wil ik deze keer gaan naar een afgezonderde wereld die we met z'n allen niet of minder goed kennen: een klooster, een gevangenis, een psychiatrie, een palliatieve afdeling, een asielcentrum, een jeugdinstelling, een callcenter, een schrijfkamer, een psychologenpraktijk, een politiebureau, ... .

Daar zijn meerdere redenen voor:

• afgezonderde werelden zijn een weerspiegeling van de maatschappij;
• geïsoleerde verhalen kunnen ons veel leren en brengen ons dichter bij ons persoonlijk stil verhaal;
• net die verhalen raken moeilijk in de buitenwereld en hebben - letterlijk - een helpende hand nodig;
• het beeld dat we hebben over het leven 'achter de muren' is vaak niet wat we denken dat het is; immers, schrijft Anaïs Nin: 'We don't see things as they are, we see them as we are.'
• door het schrijven en openbaren van de zingevingsverhalen wil ik een ander perspectief aanreiken en idealiter meer mildheid en begrip creëren voor deze afgelegen werelden;
• en bovenal: ik wil de verteller 'a gift of conversation' geven: aanwezig zijn, zonder oordeel luisteren, zijn/haar/diens betekenis helpen puren uit hun verhaal, zinnen geven aan hun zingeving.

Moge mijn taal aan hun verhaal een spreekwoordelijke 'steen in een rivier op aarde' zijn. Aan de lezer om zich te laten inspireren door de bijzondere storytelling van deze verscheidene mensen. En wie weet, door te zien hoe de verschillende verhalen in elkaar worden geweefd, zal de levenstroom van de lezer misschien anders dan voorheen gaan.